Gölgesi Yeter: Babalarımızın Bize Öğrettiği Sessiz Bilgelik
Çocukken babalarımız, sanki dünyanın tüm yükünü tek başına omuzlayabilen birer dev gibi görünürdü bize. Adımları bizden daha emin, sesleri daha tok, verdikleri kararlar ise en doğrusuydu. Zaman geçip de biz hayatın içinde kendi yolumuzu çizmeye başladıkça, o dev gibi gördüğümüz babalarımızın aslında insanca duyguları olan, yorulan ama bunu belli etmeyen, en çok da bizi korumak için kendi gölgesini siper eden birer kahraman olduğunu anladık.
Babalar Günü, aslında sadece bir takvim yaprağından ibaret değil. Bize sevginin sadece “seni seviyorum” demekle değil, sessizce yapılan fedakarlıklarla, akşam eve yorgun gelip de yine de “bir ihtiyacın var mı?” diye soran o bakışlarla ifade edildiğini hatırlatan bir gün.
Değerler, anlatılarak değil, izlenerek öğrenilir.
Bir babanın, zor anlarda sergilediği o sarsılmaz metanet; elindekini paylaşırken gösterdiği o asil cömertlik; en önemlisi de hatalarımızda bizi yargılamadan, sadece hatayı düzeltmemize rehberlik eden o uçsuz bucaksız hoşgörüsü… İşte bunlar, bize hayatın gerçek okulunda öğretilen en önemli derslerdir.
Baba olmak, bir ağacın kökleri gibi görünmeyip tüm gövdeyi ayakta tutmaktır. O, fırtınalı günlerde sığındığımız en güvenli liman; başarısızlığın kıyısında elimizi tutan ilk eldir. Kendi hayatını bizim hayatımıza ekleyen, bazen kendi hayallerini erteleyip bizimkileri gerçekleştirmemiz için bir basamak olan o sessiz bilgeye, sadece bugün değil, hayatımızdaki her gün borçluyuz.
Bugün, o “bilge koruyucularımız” için durup bir an düşünme günü. Bize kattıkları her bir güzellik için, bizi biz yapan o sessiz öğretiler için onlara teşekkür etme günü.
Varlığıyla hayatımızı aydınlatan tüm babalarımızın, Babalar Günü kutlu olsun.
